• slide 2
    Vechtrace 2015 Heren dubbel twee Binne/Fred

verslag nationale avondtocht Amsterdam

Nationale Avondtocht Amsterdam (10 september)

Siteseeing in Amsterdam. Dat kan toch eigenlijk het beste vanaf het water? Deze avondtocht door het hart van Amsterdam bleek de perfecte manier om het hart van Amsterdam te bezoeken en ’s avonds de grachten met al hun lichtjes te bewonderen!

Vol enthousiasme verzamelden we ons om 15.15 uur bij de loods. Met z’n zevenen in de Opel Safira van Marius. Dat paste verbazingwekkend goed (volgens mij, maar ik zat niet helemaal achterin. Er werd in ieder geval niet gesteund en gemopperd J). De zeven personen waren, naast chauffeur Marius, Bert E., Magda, Willeke, Inga, Karin en ondergetekende. Geweldig dat Marius het rijden voor zijn rekening nam. Voordat we vertrokken vertelde ik uit dat ik de volgende dag 50 werd en dus wat lekkers bij me had voor iedereen. En ik maar denken dat het een verrassing was! Ik werd direct gefeliciteerd en kreeg een cadeautje: een lekkere fles wijn en chocola! Hadden ze stiekem achter mijn rug om met elkaar zitten mailen. Wat een leuke verrassing! Wist ik veel dat dit nog niet alles was…

In Amsterdam wachtte Gerry ons op en kwam ook Bert O. erbij. We vertrokken vanuit de roei (en zeil-)vereniging De Amstel, midden in De Pijp. Een prachtlocatie. De vereniging had een groot terras met uitzicht over het Amstelkanaal. We waren niet zo vroeg, vanwege een file voor Amsterdam, maar hadden tijd genoeg om nog wat te drinken en … voor nóg een verrassing ter ere van mijn (bijna) verjaardag: Karin had zich heerlijk uitgeleefd op wat versiering voor de boot (‘Gefeliciteerd!  Erlinde bijna 50 jaar!’), een knalroze sjerp, een heus kroontje (met Sarah erop, dat zoiets bestaat!) en toeters voor onze roeiers. Na een kortdurend gevoel van ontzetting, bleek ik alle aandacht nog leuk te vinden ook! Het kroontje bleef de volgende drie uren stevig op mijn hoofd geplant. Werkte bijna net zo goed als een pet.

We vertrokken als één van de laatste boten. In totaal deden 37 boten mee aan deze tocht van 16 km. Volgens de Amsterdammers konden we het misschien in 2,5 uur redden, maar waarschijnlijk zouden we er wel langer over doen. Huh, 16 kilometers in drie uur? Wij toch niet? We zaten met twee marathonroeiers in de boot! Achteraf was dat natuurlijk wat naïef gedacht, gezien het mooie weer en alle bootjes die daardoor op het water waren…

We voeren in twee wherry’s, waarbij op de stuurplek plaats was voor twee personen naast elkaar. Niet alleen gezellig, maar ook erg praktisch in de drukke Amsterdamse grachten! Bert O, Karin, Marius en Willeke vormden een team en Inga, Magda, Bert E. en ik vormden het andere team. Als eerste stuurden Magda en Bert E. (en Bert O. en Willeke de andere boot). Bert E. had de kaart en Magda het stuur in handen. Een prima stuurcombinatie, waardoor we moeiteloos eerst het Amstelkanaal opvoeren en vervolgens de Amstel op. Niet verwacht: wát een (scheepvaart)verkeer en daarnaast nog golfslag op de Amstel! Het leek de IJssel wel! Mijn vooroordelen tegen de brede wherry verdwenen al snel: dat roeit en stuurt echt prima! Terwijl Bert de route in de gaten hield, gaf Magda als volleerde stuur kommando’s. Hoe lastiger het werd, hoe leuker ze het leek te vinden! Het weer was ideaal: weinig wind en lekker warm. Dat vonden de Amsterdammers ook: overal in De Pijp en verderop aan de grachten zag je mensen in de deuropening en op picknickbankjes eten, pannetjes werden vanuit huis naar buiten gesjouwd. Anderen zaten op één van de vele terrassen aan het water of zaten op de rand van de kade hun streetfood op te eten. Veel mensen hadden zich op grotere en kleine bootjes verzameld om gezellig met vrienden wat te varen, waarbij het bier en de wijn rijkelijk leken te vloeien. Het was zo’n leuke, maar aparte ervaring, dat Inga ons gevoel perfect verwoordde: “Dit lijkt wel een andere wereld!”

De route ging eerst langs de (brede) Amstel. Natuurlijk langs het chique Amstelhotel en langs Carré. Na een tijdje doken we de smallere Herengracht in. We waren gewaarschuwd dat we vanaf dat moment een ervaren stuur aan het roer moesten hebben, vanwege de drukte. Magda was er geknipt voor! We kwamen ogen te kort: wat een drukte op het water! Rondvaartboten, prachtige, dure grachtenpanden, krakkemikkige en luxe woonboten door elkaar. Een ware toeristische route! Na de Herengracht doken we de Brouwersgracht in. Op een paar punten stonden vrijwilligers van de roeivereniging aanwijzingen te geven omdat je geen zicht op tegenliggers had. De organisatie was top! Het leek wel alsof Magda het leuker vond naarmate het lastiger sturen werd. Ze was niet te benauwd om kleine openingen te zien, waardoor we niet onnodig lagen te wachten op rondvaartboten of andere boten. Af en toe zaten we in de file, zelfs op het water. En zoals voor andere files ook geldt: we hadden af en toe geen idee waarom iedereen stil lag. Niemand was echter aan het dringen. Het weer maakte iedereen relaxed!

Na wat bochtjes en een mooie bocht om het Prinseneiland heen, was het tijd voor een pauze. Bij de ‘snackplek’ was echter geen ruimte om aan te leggen, dus voer Magda zo dicht mogelijk naar het vlot, waarna een vrijwilliger geroutineerd een plastic zakje met drinken en een pakje Tucjes in de boot wierp. Even verderop legden wij aan een verlaten bootje aan, waarna ons andere team gezellig tegen ons aan kwam liggen. Na wat drinken, eten, kletsen en vergeefse pogingen om ons lampje aan de boeg aan te doen (die van Bert, Marius, Karin en Willleke deed het gelukkig wel) maakten we ons op voor het tweede deel van de tocht. Bert E. ruilde zijn stuurplek met Inga en Magda en ik besloten dat we wel goed zaten. Op het water wisselen van plek: het blijft fascinerend! In de boot van Marius, Willeke, Bert O. en Karin werd een ingewikkelde stoelendans uitgevoerd. Nu zaten Karin en Marius op de stuurplek. Waarbij Karin prompt met overtuiging meedeelde dat ze geen kaart kon lezen. Dat hoefde ook niet: de route was gelukkig vrij eenvoudig. Eerst langs het Westerdok, vlak langs het Centraal station. Daar hebben we een tijdje stilgelegen. Magda deed ons uitvoerig verslag van de vreemde stuurcapriolen van een boot voor ons. Uiteindelijk vond Magda dat de boot voor ons te lang bleef aarzelen en gaf het commando: “Peddle! En óp de benen!” Leuk, actie! Een prima beslissing. We konden weer door. Door alle drukte, het laveren tussen andere boten door, raakten we onze tweede boot kwijt. We moesten houden, light roeien, spoelhalen, op de benen!, peddle, enz. door de drukke grachten. Hierdoor konden regelmatig lekker rondkijken en genieten van de omgeving. Nu de Prinsengracht in. En onder vele bruggetjes door. Het werd inmiddels schemerig: de bruggen waren versierd met een koord van lichtjes. Door onder de brug door te kijken, zag je daardoor een reeks van verlichte bruggen achter elkaar. Geen wonder dat ook de rondvaartboten nog steeds in de vaart waren. Dit was geweldig sfeervol! Het was een zwoele warme avond, verlichte grachtenpanden, volle terrasjes aan het water, dinerboten die langzaam langs voeren… Wauw! Ondertussen fietste de in Amsterdam wonende dochter van Magda met haar vriend een stukje met de boot mee. Gezellig! Magda verheugde zich al op het gezellige napraten en vervolgens blijven overnachten bij haar dochter.

Vervolgens de Amstel weer op. Het werd inmiddels wat donkerder en we werden wat ongerust: we waren nauwelijks zichtbaar zonder lichtje! Gelukkig had Inga nog een lampje bij zich, waardoor we af en toe zowel voor ons konden schijnen (en zo zelf wat zagen) als naar achteren (en zo gezien werden, hoopten we). Na wat gezoek vonden we de andere roeivereniging De Hoop en doken kort daarna het Amsterkanaal in. Het was inmiddels over negenen en donker. Inderdaad: we hadden er uiteindelijk zelfs méér dan drie uren over gedaan! Gelukkig maar: anders waren we ogen tekort gekomen! Hup, boot naar binnen. Al snel voegde ons tweede team zich bij ons. Zo konden we gezamenlijk naar het terras van de botenvereniging, waar de vriendin van Bert O. een tafel voor ons had vrijgehouden. Geweldig! We hebben met uitzicht op het Amstelkanaal genoten van een heerlijke Chinese maaltijd aan het water.

Vervolgens kropen we met ons zevenen vermoeid in de auto. Eerst werd Magda bij haar dochter in Amsterdam afgezet en vervolgens reed Marius Bert E. en vier dames weer terug naar Hoogeveen. Bert E. zat voorin en hij had de taak Marius wakker te houden. De vier dames achterin hadden geen praatjes meer en dommelden lekker in met het gekeuvel van Bert en Marius op de achtergrond.

Deze avondtocht was een geweldige ervaring. Voor iedereen trouwens goed te doen, ook al ben je een wat minder ervaren roeier. Het sturen vereiste wat ervaring en af en toe wat lef: maar bood ook vermaak. Iets voor jou de volgende keer?

Erlinde Brus