• slide 2
    Vechtrace 2015 Heren dubbel twee Binne/Fred

Overijsselse Vechttocht 16 juni

Zondag 16 juni reden we in alle vroegte over stille wegen naar de roeiclub in Zwolle; dankzij Marianne met toch genoeg mensen om twee vieren+ en een twee+ te vullen. De Zwolse club is indrukwekkend: een hek als van een P.I. , een loods waar de onze 5 keer in kan, stellingen met uitschuifliggers en een prachtige kantine met terras op de bovenverdieping.

Na de koffie tilden we de boten het water in volgens het principe ‘meer-handen-maken-lichterwerk’. De info over de route was duidelijk en ook summier; geen tips over aanlegplaatsen of cafeetjes. ( die bleken er ook niet te zijn) De drie mannen werden eerlijk over de drie boten verdeeld.

Het weer was zoals voorspeld, winderig en wisselend bewolkt/zonnig, prima roeiweer. We voeren in een lekker tempo over het Zwarte Water naar de Vechtmonding. De Vecht is prachtig, we zagen en hoorden veel water- en weidevogels: futen, Canadese ganzen, sterns, tureluurs. De zon maakte de libellen aan de oever schitterend.

Na een kilometer of 9 begon het speuren naar een geschikte aanlegplaats. Het werd een minuscuul strandje op een soort eilandje. We konden niet verder dan 2 meter de wal op vanwege een overmaat aan brandnetels , wat voor hen die moesten plassen best lastig was. Bij vertrek zagen we dat ons ‘eilandje’ eigenlijk de rand van een woonwijk was en dat er even verderop een steiger was en zelfs iets dat op een café kon lijken. Dit ontlokte Pouwlien en Marianne de eerste geweldige lachbui van deze dag.

De sluis: (we waren er 3 minuten voor het middagdutje van de sluiswachter, strakke timing Pouwlien!) Voor een aantal van ons was dit de eerste ervaring met schutten en voor ons allemaal een les: je moet écht met twee lijnen vastmaken. Wij deden het met één lijntje per boot en dat leverde een heel gedoe op. Eén vier kwam overdwars bijna klem tussen de sluismuren, en uiteindelijk hield iedereen iedereen vast om enigszins in positie te blijven. De sluiswachter (aardige man) heeft ons nog gematst door rustig aan te doen met het inlaten van water.

Voort ging het weer; we merkten weinig van de stroom (tegen) en veel van de wind (van voor naar achter van links naar rechts). Onverminderd genoten we van de mooie natuur om ons heen maar het verlangen naar een kop koffie werd wel groot.

In Dalfsen vonden we redelijk mooie aanlegplaatsen voor de boten bij de ingang van de jachthaven. Eén boot bleek voor de botenhelling te liggen wat weer mooi gedoe opleverde. De koffie, de soep en het brood op het zonnige terras smaakten prima. Zwaantje kreeg haar gezin op bezoek (hadden we meteen instaphulp), het was gezellig. Bij het afrekenen was ik wel meteen door mijn zakgeld voor de hele week heen, maar ja, geld moet rollen.

De terugweg hadden we vooral wind tegen. Die wind had moeten gaan liggen maar dat gebeurde pas toen we in Zwolle terug waren. De stroom mee, daar had ik me meer van voorgesteld. Het schutten deden we deze keer als profi’s, nou ja, van hoog naar laag is ook veel makkelijker. Om toch nog iets van gedoe te krijgen liet de sluiswachter ons nog een stief kwartiertje wachten op twee jachtjes; het werden vier jachten en de kapiteins waren niet alle even bekwaam. Ons tweetje dreigde een moment geplet te worden. Eigenlijk had ik tegen die tijd wel genoeg geroeid maar wie A zegt…

Halverwege gingen we weer een stop maken, nu bij die mooie steiger. Toch wel weer wat gedoe want dat steigertje bleek van dichtbij wel erg kort te zijn, veel korter dan een vier. We hebben lekker in de zon liggen dutten totdat Pouwlien ons ruw wekte, “tijd om te vertrekken”. Marianne zorgde voor hilariteit door tussen wal en schip te geraken. “Roeien is een heel veilige sport, er kan bijna niets mis gaan, hooguit haal je een nat pak”

Na nog 9 kilometer stug doorroeien kwamen we bij de inmiddels bijna verlaten HRZV Zwolle terug. Toen Jannine haar handige kuitbeschermers uittrok volgde lachsalvo nr. drie: de sun-tan van haar benen is uniek te noemen.

Het was een mooie tocht, het was gezellig en we hebben flink ons best gedaan. Of ik me ga opgeven voor de Weeribbenmarathon neem ik in her-overweging; dat is toch 15 km meer dan 38 en dat zijn dan ook nog de laatste 15 km.

Luc.

Hier zijn de foto’s (wordt ook nog aangevuld):

[nggallery id=68]