• slide 2
    Vechtrace 2015 Heren dubbel twee Binne/Fred

Verslag Head of the River Amstel 2014

Zondag hebben we (de dames 8) meegedaan aan de Head of the River Amstel in Amsterdam.

Als allereerste dames 8 ploeg van de vereniging zijn we begin oktober 2013 (na de Vechtrace) begonnen met trainen in de 8. De meerderheid van ons had voor die tijd nog nooit in een 8 gezeten laat staan boord geroeid (met één riem). Aangezien dit een aparte discipline is, was dit een behoorlijke uitdaging. Om de gelijkheid, balans en ieders techniek goed te krijgen zijn heel wat trainingen nodig. In een 20 tal trainingen zijn we door super coach Jannes klaar gestoomd voor de Head. We hadden hierbij geluk dat er dit jaar niet echt een winter was en dus hebben we vanwege het weer maar één training over moeten slaan. Een paar trainingen voor de Head hadden alle dames het board 1 en board 2 certificaat van Jannes gekregen en daarmee hadden we officieel de bevoegdheid om in een 8 te roeien. Ook onze stuur Gerry kreeg haar dik verdiende stuur 8 certificaat. We trainden op zaterdagmorgen om 8.30-10.00 in de boot en daarnaast ieder op een avond op de ergometer. De trainingen en ieders individuele techniek en conditie werd met de week beter, al zaten er natuurlijk ook dipjes tussen. Vooral de gelijkheid moet klokgelijk zijn om die boot goed te laten lopen. Ondanks alles had Jannes er alle vertrouwen in dat we de Head konden roeien.

Met olympiërs, voormalig olympiërs en studenten 8-en die dagelijks veel trainen aan de start was het jammer genoeg (nog) niet reëel om een plaats in de bovenste regionen te verwachten. We gingen dan ook naar de Head met het idee “meedoen is belangrijker dan winnen” en “we gaan een geweldige ervaring beleven”. Want de Head is de grootste en bekendste roeiwedstrijd (langebaan) van Nederland, dus dat moet een hele belevenis zijn.

En het was ook een hele belevenis. Meer dan 500 boten aan de start, al die roeiliefhebbers en adrenaline. We gingen al om 6.30 weg bij de loods om er zeker van te zijn dat we er op tijd zouden zijn. Ook hadden we geweldige toeschouwers mee: Joke, Ad en Frans. Eenmaal daar aangekomen eerst koffie en thee. Daarna hebben we onze boot bekeken en voetenborden afgesteld (want onze eigen boot kon niet mee dus Ingrid had voor ons geregeld dat we in de deelbare 8 van Assen mochten roeien, super Ingrid!!). Daarna hebben we van Jannes de instructies gekregen en hadden we de gebruikelijke kledingdiscussies (Wat doe jij aan? Zal ik mijn jas aan doen met oproeien of is dat te warm? Doen we het mutsje op of is dat te warm? Ik houd nog wel mijn trainingsbroek aan..). Tijdens de wedstrijd zelf is het duidelijk: Het witte thermo verenigingsshirt met lange mouwen en het donkerblauwe hemdje met lange thermo broek. Dat moet gelijk zijn, want de wedstrijdleiding kijkt daar streng op toe. Alleen tijdens het oproeien (zo’n 2 km roeien naar de start) en uitroeien (zo’n 6 km terug roeien naar de vereniging waar onze spullen lagen, in ons geval Poseidon) en het wachten bij de start kan het goed koud zijn. Dus een jasje is dan zeker geen overbodige luxe. Om ongeveer 9.15 hebben we de boot in het water gelegd (wat vrij ingewikkeld was vanwege de loopbruggetjes, het gladde vlot en de smalle doorgang, maar het is gelukt). Omdat deze boot wel vaste schoenen (maat oceaanstomer) had, konden sommigen van ons hun eigen schoenen niet aan. Dit was even wennen en voor sommigen wat ongemakkelijk. In andere gevallen konden de eigen schoenen in de vaste bootschoenen en was er niets aan de hand. Om 9.30 lagen we op het water. We hebben in een wat breder stuk van de oproeibaan (een baan naast de wedstrijdbaan, afgezet met boeien) de boot leren kennen en kwamen tot de conclusie dat het eigenlijk wel een hele fijne boot was. Hij was een stuk lichter dan die van ons, wel iets te licht voor ons gezamenlijke gewicht, want we zaten wat hoger op het water. Maar hiermee moest het wel lukken.

Na een tijdje riep te wedstrijdleiding dat we verder mochten oproeien. We hielde de startnummers van de boten om ons heen in de gaten en gingen achter nr 245 aan oproeien (wij waren 246). Enkele andere boten met lagere nummers (224 bijvoorbeeld) dachten ons in de smaller geworden oproeibaan in te kunnen halen, maar stuur Gerry maakte ze duidelijk dat ze dan maar eerder moesten zijn. Prachtig! Voor de fanatiekste wedstrijdploegen is het ook een kunst om zo laat mogelijk op te roeien om geen kou te vatten. En wachten is natuurlijk niet bevorderlijk voor je prestaties.

Aangekomen bij de start konden we in het zonnetje wachten op onze beurt. Slag Jeanette had voor iedereen een schijfje citroen om de luchtwegen vrij te maken en je zintuigen te prikkelen. We namen nog een dextro tabletje, trokken onze warming-up kleding uit, dronken nog wat water en moesten keren waarna we vrijwel direct moesten starten. De start ging prima. Na een paar halen werden we al ingehaald door nr 247 (olympische ploeg en uiteindelijke winnaar), maar we gingen stug door. Er waren stukken bij dat de boot heel mooi liep, maar ook misslagen en snoeken (als het blad in het water blijft hangen). De 8 km was eigenlijk zo voorbij, maar we werden aan alle kanten ingehaald. Onderweg kregen we nog een hagelbui over ons heen, maar dat mocht de pret niet drukken. Op zich heb je daar tijdens de wedstrijd weinig last van. We waren al blij dat het met het oproeien wel mooi weer was. Aangekomen bij de finish snel de warming-up kleding weer aan, keren en uitroeien, want halverwege de wedstrijd- en uitroeibaan moesten we onder een brug door over de wedstrijdbaan. Over die wedstrijdbaan kwamen snel al weer nieuwe ploegen aan dus als we dat voor een bepaalde tijd niet haalden konden we een uur wachten. Maar dat haalden we. Wel was ook het uitroeien daardoor een wedstrijd geworden en hebben we dus een kilometer of 12 strong peddle in de benen. Toen we weer bijna terug was, brak de hemel los en haalden we alsnog een nat pak. Snel de schoenen aan, boot uit het water en douchen. Na de lekker warme douche kwamen de pijntjes en stijve ruggen, benen en armen naar boven. We namen een soepje of appeltaartje. Voor onze coach Jannes hadden we na afloop nog een verrassing als dank voor alles: een rolbankje met onze namen en foto’s er op en een fles wijn. Voor Frans (die we bedankten voor de hulp en afstelling van de boot) hadden we nog een doos celebrations.

We finishten in een tijd van 38.31,7 wat helaas wel de laatste plaats was. Desondanks was het een geweldige geweldige ervaring en hadden we dit niet willen missen. We hebben nu een mooie tijd gezet om volgend jaar te verbeteren, wellicht in een andere samenstelling.

Aan veel niet-roeiers die we spreken is niet uit te leggen dat je aan een wedstrijd mee wilt doen waar je eigenlijk geen kans hebt, waar je vroeg voor uit je bed wilt, waar je een half jaar lang elke zaterdag voor traint (en ook vroeg voor op staat) en waarvoor je helemaal kapot wilt gaan. Dat het je dus vooral gaat om de ervaring en de belevenis. Maar als je wel roeit of geroeid hebt, snap je wel wat dit is. Ik citeer Martin, die reageerde op ons avontuur: “Zo goed je best doen in zo’ n mooie boot, en dan zo kapot gaan. En dan toch een super ervaring, dat is roeien!!!!!!”

De roeiers waren: Jeanette, Pouwlien, Jannine, Lida, Rieneke, Liesbeth, Heleen en Annet. Stuur: Gerry, Coach: Jannes.

De foto’s (kan nog aangevuld worden in de loop der tijd):