• slide 2
    Vechtrace 2015 Heren dubbel twee Binne/Fred

Elfsteden Roei Marathon

Het is gelukt!

Zaterdag om 18.23 uur ging de Watersnuffel van de Compagnie door de finish in Leeuwarden. De 12 roeiers ( Lida, Pouwlien,Wilma – Leo, Atze, Martin – Ingrid, Friso ,Jan – Roel,Gerben, Ralph) hadden er toen samen 22.01 uur roeien opzitten. Moe maar voldaan….plaats 66: een goed resultaat.

Het was een avontuur dat in de winter al begon….durven we het aan om mee te doen aan de Elfstedentocht in dit eerste lustrumjaar van onze vereniging? Onderleiding van Hans Mooij werden plannen gemaakt en begon de voorbereiding. De roeiers ging in training en roeiden vele kilometers. Chauffeurs werden gevonden ( Be, Gerry, Frans en Heleen) en op vrijdag 18 mei waren we er klaar voor: Als nummer 88 van de 99 boten mocht de Watersnuffel van start voor ruim 200 km Friesland.

[wpdm_file id=21]
[wpdm_file id=20]

200 km is een lange zit, weliswaar gedeeld maar toch, je denkt in eerste instantie, ach dat moet toch wel goed komen, tussendoor een schoonheidsslaapje en je gaat er weer een uur tegen aan met volle kracht. Maar slapen mag geen slapen heten, rusten dat wel ja meestal in de auto van en naar je volgende opstapplaats. Tijd om na te denken over moeheid heb je niet maar je denkt er ook gewoon niet aan. Er gebeurd te veel, als je wacht bij de volgende wisselplaats is daar zoveel bedrijvigheid wat gewoon te leuk is en de adrenaline in je lijf houd je scherp.

We gaan van start en het eerste team Leo, Atze en Martin vliegen weg en daar gaan ze de bocht om de eerste meters zijn een feit en later de eerste etappe van 14km is geroeid en 40 minuten voor op schema CHAPEAU. De wissel met de dames Pouwlien, Lida en Wilma verloopt goed. Iedereen heeft er erg veel zin in, de andere 2 teams, Roel, Gerben, Ralph en Friso, Jan, Ingrid, die later pas
inhaken gaan en als het goed is thuis een paar uurtjes slapen beginnen met roeien vanaf 1 uur ’s nachts. Je ligt op bed maar je kan niet direct slapen je denkt aan het moment dat je straks in de boot stapt, hopen dat alles gesmeerd loopt, dat het weer wat ze voorspellen ook daadwerkelijk zo goed zal zijn, dat je fit bent en blijft en dat soort zaken schieten even door je hoofd om vervolgens toch een paar schamele uurtjes te slapen. Maar het geeft niet het is een prachtig mooi evenement, je gaat een fantastische prestatie leveren en slapen komt daarna wel, nu al voel je adrenaline door je lijf heen gaan.

Weidum in zicht, daar komen ze aan Ralph, Roel en Gerben het volgende team, Friso Jan en Ingrid staan klaar in het chaotische Weidum maar de wissel gaat erg voorspoedig en daar gaan ze om vervolgens door een vertrekkende boot in de takkenbos gesneerd te worden. De draad weer snel opgepakt en daar gaan Friso en Jan stevig trappend de nacht in! Wat is het apart om in de nacht te
roeien, te sturen. Prachtig om de boten voor en achter je te zien met alleen een lampje op de punt en boeg. De nacht die langzaam over gaat naar het ochtendgloren, de vogels die je hoort kwetteren alsof ze je aanmoedigen en de zon die langzaam te voorschijn komt, wat een weelde.

Alle wissels van de teams die volgen gaan goed, de stempelposten worden allemaal aangedaan en er wordt geroeid, er wordt hard geroeid.

Jan beleeft zelfs het moment dat zijn pet helemaal nat is van het zweet maar hij heeft er dan ook flink aan moeten trekken. Er wordt geroeid, gelachen, aangemoedigd en een ieder geeft zich helemaal en niemand wil de ingelopen tijd sneuvelen maar juist meer tijdwinst roeien. Dat gebeurd ook ook al worden de lichamen meer moe, de spieren strammer en niet te vergeten de blaren groter.

Leo heeft een slechte rust gehad en is ziek geworden, maar toch lukt het hem nog om naar Stavoren te roeien en juist op dat moment komt er ook een redelijk stevige tegenwind. Uiteindelijk heeft hij het in Workum op moeten geven omdat het gewoon niet meer ging. Wat een karakter heeft die man en wat leefden wij met hem mee omdat je weet dat opgeven geen optie is voor jezelf niet maar ook voor het gehele team. Maar als je zo ziek bent heb je geen keus meer dan moet je wel. Gelukkig neemt Ingrid zijn stuurplaats in en is dat dilemma snel opgelost en kan je door, door van Franeker, naar Berlikum, Ingrid heeft de kaart bestudeerd maar schat de scherpe linker afslag later in dan ze op de kaart ziet, dikke inschattingsfout, en de lieftallige dame op de wal roept je moet hier links je moet hier links. Ingrid aarzelt geen moment en gooit het roer om en Atze en Martin moeten als een dolle extra aanzetten met hun toch al erg zere handen welke vol met afgeplakte blaren zitten, poeh poeh daar gaan ze vol het riet in, bedankt stuur, maar goed vanaf daar gaat het met dikke snelheid van 11 km constant op naar Berlikum. In Berlikum staan Friso en Jan te wachten en we ondergaan een supersnelle wissel daar Ingrid al in de boot zit in volle vaart op naar Deinum. Die etappe valt best zwaar, het is heet en het dorstig weer maar nog even en dan krijgen we een welverdiend glaasje!

Van Deinum naar Leeuwarden de finisch, de eindstreep, het doel! De mannen staan te wachten en we worden bijna de boot uitgetrokken omdat ze staan te popelen om de laatste etappe te gaan volbrengen.

De eindstreep wordt geroeid door Ralph en Gerben, stuurman Roel en ze gaan voor de laatste 8,7 kilometers. Het weer is prachtig en zonovergoten. Het is gezellig druk op de Wetterwille als de andere 9 roeiers en chauffeurs- verzorgers staan te wachten op deze mannen.

We hebben een mooi uitzicht vanaf de steiger en kijken reikhalzend uit naar de Watersnuffel. Daar komt ze en wij beginnen te juichen en te joelen. Nog een paar halen en daar gaan ze over de finish met een fantastische tijd van 22 uur en 1 minuut.

Wat hebben wij een geweldige en fantastische ervaring beleefd en gedeeld.
De benen moe, de kuiten zwart, de handen zeer en vol met blaren, maar een glimlach van oor tot oor en een trost gevoel dat we zo iets moois met zijn allen hebben gepresteerd.

Tot volgend jaar, ik ben er in elk geval bij wie weet zijn er wel twee teams.

Lustrum jaar van de Compagnie is er 1 met een gouden randje.